🕛 Czy Narcyz Wie Że Jest Narcyzem

Aktualizacja: 05.11.2020 21:53. Związki z narcyzem nie należą do najłatwiejszych. Narcyzm jest częścią osobowości – niezdolność do empatii to najtrudniejszy cecha tego typu ludzi. Niestety, to Narcyz stał się czarnym charakterem naszych czasów, nikt nie chce nim być. Pojęcia medyczne, terapeutyczne przenikają do głównego nurtu, od kiedy zaczęto leczyć ludzi psychoterapią Powtarzał, że tylko ona jest w stanie go zrozumieć i że świetnie do niego pasuje. — Ciągle kładł mi do głowy, że tylko z nim będę się czuła bezpieczna materialnie, chwalił się swoimi wpływami w pracy. Roztaczał wokół aurę sukcesu i przekonywał, że jest w naszej firmie tą osobą, która "pociąga za sznurki". Związek z narcyzem jest jednostronny: to Ty dajesz, On tylko bierze, choć początkowo może ci się wydawać, że jest inaczej. Z czasem jednak przekonasz się, że relacja ta jest dla ciebie wyniszczająca, że wymaga od ciebie zbyt dużo energii. To trzeba zapamiętać – Narcyz kocha tylko i wyłącznie siebie, nie uda ci się tego zmienić! Mają skłonność do okazywania fałszywej, a może nawet przesadnej pokory. Ukryty narcyz wierzy, że jest wyjątkowy, i że powinien mieć relacje tylko z tymi ludźmi, „którzy spełniają jego standardy”. Często rozpoczynają rozmowę, pytając, jak się czujesz, ale szybko przerywają i przenoszą uwagę na siebie. Każdy dialog Bo ta pierwsza jest fasadą, to prezentowana światu idealna wersja siebie, którą narcyz chciałby być – i zwykle nawet wierzy, że jest. REKLAMA Niestety, nie da się grać wiecznie, więc partner prędzej czy później odkrywa prawdziwe oblicze narcyza, które cechuje obsesyjne skoncentrowanie się na sobie i brak empatii, a więc także Jak pokonać narcyza w Sądzie. W tym 6 godzinnym wykładzie w formie nagrania, przedstawiam Ci na własnym przykładzie dokładnie mechanizmy jakie stosuje narcyz w Sądzie i jak temu się możesz przeciwstawić. Przechodziłem z narcyzem przez różne postępowania, od cywilnych i rodzinnych na karnych kończąc i wiem dokładnie, jakie to Narcyz na prawdę myśli, że jest doskonały! Pozbawiony empatii, nie potrafi dojrzeć, że robi krzywdę drugiemu człowiekowi. Nie potrafi z tego powodu wziąć odpowied zialn ości za to, co robi. To jest groźne i tragiczne, bo uniemożliwia porozumienie z nim, rozmowę, dogadanie się, p racę nad relacją, zmianę! Narcyz nie jest do 6. Jest numerem jeden. Narcyz nie znosi sprzeciwu. Uwielbia za, to gdy ludzie wokół doceniają go, wychwalają i jest on najważniejszy. Nie tylko w związku, ale również wśród znajomych musi grać on pierwsze skrzypce, a jego zdanie musi być zawsze ostatnim. 7. Spec w każdej dziedzinie. Narcyz uważa, że wie wszystko na każdy temat. Często ta samoocena stawiana jest na narcystycznych fundamentach. Wtedy gdy narcyz jeszcze nic nie osiągnął, ale i tak jest przekonany, że został stworzony do rzeczy wielkich. Dzięki temu faktycznie po jakimś czasie osiąga to co chciał. Narcyz jest tak bardzo naiwny, że nie widzi barier, które widza inni ludzie. 5. Sprawdź, jak reaguje na drobną krytykę, czy potrafi przeprosić, zaakceptować coś, co mogłoby zburzyć jego wykreowany wizerunek. Osoby narcystyczne reagują na takie sytuacje nerwowo. 6. Jeśli stwierdzisz, że trafiłaś na narcyza, nie inwestuj w tę relację. Wycofaj się z niej. Owszem zdarzaja się nagłe 'olśnienia' bez wątpliwości, zazwyczaj kiedy osoba uwikłana jest w relację z autentycznym ewidentnym narcyzem-psychopatą i doprowadzona do takiego stanu że już dalej nie może wytrzymać, przemoc (psychiczna czy fizyczna) zaszła tak daleko że nie da się jej zaprzeczyć i zamieść (ponownie) pod dywan. sBNmCc1. Czym jest osobowość narcystyczna?Jak narcyz wpływa na inne osoby?Czy narcyzm można leczyć?Jak sobie radzić z narcyzem? Postawić granicę!Szacunek dla samych siebie to podstawaNie wierzmy w każde słowo narcyzaPrawdopodobnie każdy z nas znał lub zna kogoś o osobowości narcystycznej. Relacje z taką osobą nie należą do łatwych i często prowadzą do ich zerwania. Nie zawsze jest to jednak możliwe, z racji kontaktów rodzinnych czy zawodowych. W takiej sytuacji powinniśmy wiedzieć, jak radzić sobie z narcyzem w naszym jest osobowość narcystyczna?W psychologii osobowość narcystyczna określa zaburzenie, przejawiające się potrzebą podziwu, brakiem empatii, poczuciem wielkości, postrzeganiem siebie, jako lepszego od innych a także z samolubnością. Ludzie z tym zaburzeniem są skupieni na sobie oraz przeceniają siebie i swoje możliwości. Nie wynika to jednak z ich złośliwości, ale z wrodzonej innych są zazwyczaj chłodni, obojętni lub nieszczerzy. Nie interesują się potrzebami otoczenia. Lubią dominować i manipulować. Narcyz to także taka osoba, która nie potrafi współpracować w grupie, bywa arogancka i jednocześnie mocno wymagająca. To osoba, która uważa, że należy się jej specjalne narcyz wpływa na inne osoby?Umiejętności manipulacyjne narcyza sprawiają, że nie ma większych problemów, aby zrealizować własne cele, wykorzystując innych. Trwanie z taką osobą w relacji jest trudne. Można bowiem zostać w niej stłamszonym i zranionym. W dodatku, jeśli narcyz uzna nas za słabszych od siebie, stworzy złudzenie tego, że mu na nas zależy. Zrobi to po to, abyśmy mu zaufali i mógł nas relacji z narcyzem trudno jest cokolwiek planować, ponieważ jego potrzeby i pragnienia zmieniają się bardzo szybko. Równie szybko jest on w stanie porzucić przyjaźń, gdy osiągnie dzięki niej swój cel. Dodatkowo osoba pozostająca z narcyzem w relacji, nie ma co liczyć na zaspokojenie swoich potrzeb czy uczuć, bowiem nie one są dla narcyza narcyzm można leczyć?Narcyz może podjąć leczenie (które zazwyczaj ma postać psychoterapii), choć przekonanie go do niej nie jest łatwe. Wszak w jego opinii jest osobą idealną. Warto jednak spróbować, zwłaszcza jeśli narcyz to ktoś z bliskich nam osób. Wystarczy, że wpiszemy w Internecie hasło psycholog Warszawa, by znaleźć specjalistę, który nam pomoże i podpowie co zrobić, aby przekonać narcyza do pomocy specjalisty mogą skorzystać także te osoby, które są w związku z narcyzem lub czują, że żyją z toksyczną osobą i nie potrafią wyrwać się z tej relacji. Psycholog pomoże także i im. Często też dopiero po spotkaniu ze specjalistą uświadamiamy sobie, że żyjemy z narcyzem, który nas tłamsi i sobie radzić z narcyzem? Postawić granicę!Gdy mamy świadomość, że osoba z którą łączy nas relacja jest narcyzem, musimy postawić jasne granice, które nie mogą zostać przekroczone. Narcyz musi wiedzieć, co zrobimy, gdy tą granicę naruszy. Musimy trzymać się wyznaczonych przez nas zasad i konsekwentnie ich przestrzegać. W innym przypadku narcyz uzna nasze słowa za niewiele warte i nie będzie nas nieodpowiadające nam zachowania narcyza (spóźnianie, lekceważenie) musimy stanowczo reagować informując go, że ich sobie nie życzymy. Nie dajmy też sobą pogrywać i nie pozwólmy mu grać na naszych emocjach. Stawiając granicę należy być stanowczym i dla samych siebie to podstawaNarcystyczne osoby dość szybko i intuicyjnie wyszukują osób słabszych od siebie. Dlatego wobec narcyza nie możemy być słabi i nie możemy pozwolić „wejść sobie na głowę”. Taką osobę musimy trzymać na dystans a także nie pozwalać jej przypisywać sobie naszych zasług (co narcyz dość często robi w miejscu pracy). Nie stawiajmy też takiej osoby w centrum naszej koniecznie zadbać o naszą przestrzeń osobistą i zdrowie psychiczne. Jeśli narcyz narusza jedno lub drugie, powinniśmy go odsunąć, ograniczyć relację czy nawet ją zerwać. Często, gdy narcyz widzi „silne zachowania” i silne osoby, zaczyna traktować je z szacunkiem i unika stosowania wobec nich wierzmy w każde słowo narcyzaZazwyczaj podświadomie czujemy, gdy ktoś nie jest z nami szczery lub kłamie. W obecności narcyza łatwo niestety porzucić do przeczucie, dając się zwieść jego słowom. Potrafi on bowiem tworzyć barwne historie, w których odgrywa rolę ofiary. Do tego mówi przekonująco, wtrąca liczne komplementy wobec rozmówcy i ubolewa nad sobą – wszystko po to, abyśmy uwierzyli w jego osób o delikatnej i dobrej naturze może niestety paść ofiarą narcyza, wierząc we wszystko, co ten powie. Najczęściej wynika to z chęci niesienia pomocy. Niestety to co mówi narcyz, ma zazwyczaj za zadanie sprawić, że wywrze na nas wpływ, zmanipuluje i zrealizuje dzięki nam swoje cele. Nie wierzmy więc we wszystko, co mówi. Narcyz Narcyz - W mitologii greckiej syn boga rzeki Kefisos i nimfy Liriope. Piękny młodzieniec wzgardził miłością nimfy Echo, za co został przez Afrodytę ukarany nie dającą się spełnić miłością do samego siebie. Gdy Narcyz pił wodę ze źródła, zobaczył tam własne odbicie i zakochał się w nim. Umarł z tęsknoty za nieosiągalnym przedmiotem swojej miłości, po śmierci został zamieniony w kwiat o zimnej, obojętnej urodzie, nazwany jego imieniem. Stał się on później atrybutem boga podziemi Hade-sa. Narcyz - symbol próżności, miłości samego siebie (zwłaszcza własnej uro¬dy), skłonności do zamykania się w so¬bie; kapryśność, introwersja. Narcyzm - termin użyty po raz pierwszy w 1899 r. przez S. Freuda w jego psychoanalizie, oznacza autoerotyzm, stan zakochania w sobie. Później pojęcie rozumiane sze¬rzej - jako odczuwanie silnych uczuć pozytywnych w stosunku do siebie. Mi¬łość samego siebie (narcyzm) powsze¬chnie uznaje się za zjawisko raczej negatywne. Z poglądem tym polemizuje E. Fromm („O sztuce miłości"): ten jest wspaniałym i prawym człowiekiem, kto kochając siebie, w ten sam sposób kocha wszystkich. L Krasicki „Żonamodna" -Bohaterka satyry nie ma imienia i nazwiska, jest więc symbolem oświeceniowej modni-si, kobiety próżnej, w bezmyślny sposób goniącej za modą. Jej główną troską są coraz to nowe suknie, powozy, zawsze odpowiednia oprawa dla własnej osoby. Nie dba o ? męża, nie liczy się z nim, pogardza służbą, którą traktuje przed¬miotowo. Chce być zawsze ośrodkiem zainteresowania. Niemcewicz „Powrót posła" - Po¬dobną do żony modnej postacią jest Starościna: skupiona na sobie, swoich dolegliwościach (głowa mi źle robiła przez noc całą jestem w strasznej feb-lesie). Starosta wie, że żona ma głowę nabitą dymem romansowym, toteż każde z nich ma swój odrębny świat. Ona ciągle buja w obłokach, wielką przyjem¬ność sprawia jej absorbowanie swoją osobą całego otoczenia. Inni ludzie (mąż, pasierbica, znajomi) interesują ją o tyle, o ile może się w nich „przeglądać jak w lustrze" i potwierdzać swoją war¬tość. F. Schiller „Rękawiczka" - Elemen¬tów narcystycznej postawy można się dopatrzeć w bohaterce ballady -Marcie, której ciągle nie dość hołdów i która - aby zaspokoić miłość własną - wy¬stawia na śmiertelnie niebezpieczną próbę rycerza Emroda (trudno się dzi¬wić, że rzucił rękawiczkę i odszedł). J. Słowacki „Fantazy" - 1) Hrabia Fantazjusz ma wiele cech narcystycz¬nych (por. Hrabia z „Pana Tadeusza" oraz Zygmunt Korczyński z „Nad Nie¬mnem"). Fantazy jest bardzo bogaty, toteż może sobie pozwolić na wiele kaprysów (właśnie fantazji), jak np. częste przebywanie za granicą, lubowa¬nie się w najnowszej modzie. Podczas rozmowy z Rzecznickim porównuje sie¬bie do Adonisa, któremu żadna kobieta nie powinna się oprzeć. Skupiony jest na sobie, życie to dla niego kolejne wy¬zwania (wygrana w karty, zdobycie Dianny), w których wyniku ciągle po¬twierdza swoją wartość. 2) Jego kobie¬cym odpowiednikiem jest hrabina Idalia - kobieta bogata, próżna, którą bawią wszelkie skomplikowane romanse, in¬trygi, jako że wnoszą w życie element niespodzianki, dreszczyk emocji (scha¬dzka z Fantazy m w cmentarnej kaplicy). Chce wyglądać pięknie, zachwycać wszystkich, z życia brać tylko same przyjemności. A. Mickiewicz „Pan Tadeusz" - 1)Porównywalna z Idalia jest Telimena, kobieta piękna, choć już nie najmłodsza, przywiązująca ogromną wagę do wyglądu zewnętrznego, pragnąca zwracać na siebie uwagę, absorbować towarzyst¬wo swoją osobą. Strojnisia, kokietka poszukująca męża, lubująca się w gór¬nolotnych rozmowach o sztuce, pięknie obcych krajobrazów. 2) Zbliżone upo¬dobania ma Hrabia, którego swojskość Soplicowa nudzi i razi. Nie interesują go sprawy kraju (walka, poświęcenie), po¬nieważ jest typem pięknoducha, który pragnie przejść przez życie, dostrzega¬jąc tylko to, co wykwintne i doskonałe lub dostarczające emocjonujących wra¬żeń. H. Balzac „Ojciec Goriot" - Obie córki Goriota (Anastazja i Delfina) odznacza¬ją się cechami narcystycznymi. Obie nastawione są na czerpanie z życia przyjemności: poczynając od stosowne¬go małżeństwa, przez wygląd zewnętrz¬ny (ciągle nowe kreacje), który zapewni im akceptację w salonach i dobrą pozy¬cję towarzyską, aż do pragnienia posia¬dania kochanka, co składa się na pełen obraz kobiety z wyższych sfer. Obie córki nie zwracają uwagi na ból, jaki sprawiają ojcu (wyciskają go jak cyt¬rynę), żadna też nie zjawi się w momen-cie jego śmierci (nie mają czasu, nie wypada) ani na pogrzebie. Kiedy Ras-tignac zawiadamia Delfinę o ciężkim stanie jej ojca, ta martwi się tylko o to, żeby nie płakać, bo na balu będzie miała zaczerwienione oczy. B. Prus „Lalka" - Izabela Łęcka wy¬chowana w zbytku i luksusie, lubi ota¬czać się kosztownymi rzeczami, na co dzień obcować z pięknem (w jej pokoju znajduje się popiersie Apollina). Kobie¬ta bardzo urodziwa, choć chłodna i wy-rachowana, niezdolna kochać nikogo poza samą sobą. Gdy Wokulski zatrosz¬czył się serdecznie o Łęckiego, ten powiedział: Belcia tego nie potrafi. Po¬trafi natomiast brylować w towarzystwie, błyszczeć w czasie kwest wiel-kanocnych. E. Orzeszkowa „Nad Niemnem" - 1) Niezwykle kapryśna, egoistyczna i pró¬żna jest Emilia Korczyńska. Skupia się wyłącznie na swoich dolegliwościach, lekturach (romanse), kosztownych dro-biazgach (perfumy). Nie bierze pod uwagę trudności, z którymi zmaga się jej mąż (kontrybucja, konflikt z Bohatyro-wiczami), drażni ją, że Benedykt mówi o gospodarstwie i dzieciach. Aby za¬spokoić egoistyczne kaprysy żony, Be-nedykt (będąc przecież w trudnej sytua¬cji finansowej) musi wyasygnować na to pieniądze. 2) Zygmunt Korczyński, wy-chowany przez matkę na światowca i artystę, w gruncie rzeczy jest krań¬cowym egoistą: nie liczy się z uczuciami innych (zerwanie romansu z Justyną), pogardza ludźmi, kpi z tych, którzy poświęcili się dla ojczyzny (o własnym ojcu mówi: mój ojciec byl do najwyż¬szego stopnia szkodliwym szaleńcem). On sam pragnie w życiu tylko brać. H. Sienkiewicz „Quo vadis" - 1) Nar¬cystycznym typem jest Petroniusz, rzym¬ski arbiter elegancji, hedonista, syba-ryta, człowiek, który chciał zarówno pięknie żyć, jak też pięknie umrzeć. W swoim pałacu stworzył własny świat, pełen pięknych i kosztownych przed¬miotów, dokąd zapraszał ludzi, których chciał gościć, bo przebywanie z nimi sprawiało mu przyjemność. Jego uko¬chana niewolnica - Eunice -jest piękną kobietą, toteż w jej zakochanych oczach Petroniusz-Narcyz przegląda się z roz¬koszą. 2) Osobowością narcystyczną jest też sam Neron, który nigdy nie ma dość pochwał na temat swojej kiepskiej twórczości. Patrz: kat. 3) Podobnie jego okrutna żona, Poppea, kąpiąca się w oś¬lim mleku, przyzwyczajona do tego, że zawsze osiąga to, co chce. G. Flaubert „Pani Bovary" - Żona prowincjonalnego lekarza, Emma, jest zmęczona monotonną codziennością. Chce być bogata, modnie ubrana, uwiel¬biana, podziwiana. Ponieważ niewysoka pensja Karola nie może jej zapewnić odpowiedniej pozycji w towarzystwie, nie wystarcza też pieniędzy na zaspoko¬jenie kolejnych kaprysów (drogi papier listowy, książki, suknie), Emma zamyka się w kręgu swoich chorób, które mają podłoże psychiczne: nie zaspokojona potrzeba znajdowania się w centrum uwąjgi, wiecznej adoracji, otaczania się zbytkiem. Drażni ją mąż, przeszkadza dziecko. Marzy o wielkim (jak w powie¬ściach) romansie, żeby kochanek nosił ją na rękach i umierał z miłości do niej. K. Przerwa-Tetmajer , Ja, kiedy usta" -Dla podmiotu lirycznego miłość jest jedynie środkiem na zapomnienie o bólu świata i cierpieniu. Za prag¬nieniem rozkoszy zmysłowych kryje się chęć ucieczki od rzeczywistości. Lirycz¬ne , ja" wiersza zdaje sobie sprawę, że zapomnienie może być tylko chwilowe. Tu sfera doznań erotycznych, która po¬winna stanowić źródło pozytywnych wrażeń, okazuje się lekarstwem złud¬nym - dostarcza kolejnego rozczarowa¬nia. Podmiot liryczny wiersza ani przez chwilę nie bierze pod uwagę doznań partnerki (ja, kiedy usta ku twym ustom chylę (...), chcę, by myśl ma omdlała na chwilę, chcę czuć najwyższą rozkosz zapomnienia). K. Przerwa-Tetmajer „Lubię, kiedy kobieta" - Wiersz jest poetyckim opi¬sem zbliżenia erotycznego, w którym mężczyzna (liryczne „ja") jest tylko obserwatorem, nie angażującym się emocjonalnie. Jego postawa wprowadza do tego intymnego przecież faktu wiele chłodu uczuciowego. Kobieta nie jest tu równoprawnym partnerem, staje się jedynie narzędziem zapomnienia, umoż¬liwia chwilowe oderwanie od rzeczywi¬stości. O. Wilde „Portret Doriana Graya" -Na pół alegoryczna powieść inspirowa¬na wątkami satanistycznymi i motywem faustycznym, jest opowieścią o człowie¬ku, który, chcąc zachować wieczną mło¬dość i pozostać niezmiennie piękny, staje się po prostu zły (dla Wilde' anie do pogodzenia była sztuka i piękno z mora¬lnością). W powieści niszczeje i starzeje się postać na obrazie, żywy Gray korzy¬sta z uciech życia, szokując wszystkich kolejnymi skandalami, głównie jednak tym, że mimo wewnętrznej pustki i amo-ralności zewnętrznie pozostaje idealnie piękny i czysty. W okresie modernizmu właśnie narcyz stał się symbolem skraj¬nego estetyzmu, kultu sztuki, czystego piękna. J. Iwaszkiewicz „Erotyk" (Więc pla¬miąc mojej psyche) - Podmiot liryczny wiersza nie przeżywa miłości, ale ją kreuje, nie skupia się na bogactwie doznań, ale na wysiłku poszukiwania niezwykłych porównań w dziedzinie sztuki i kultury, aby móc mówić o swych przeżyciach. Utwór nie jest świadect¬wem głębokiego uczucia, a jedynie po¬pisem erudycji i koneserstwa lirycznego „ja", któremu większą przyjemność sprawia obcowanie ze sztuką (barok, gotyk, obrazy van Dycka) niż pełne przeżywanie miłości (dostrzeganie part-nerki). M. Kuncewiczowa „Cudzoziemka" - Róża Żabczyńska byłaby doskonałą pa¬cjentką doktora Freuda. Dwa przykre przeżycia z młodości (zawiedziona mi-łość i nie zrealizowana kariera skrzypa¬czki) sprawiły, że zamknęła się w swoim świecie (marzeń o Michale i po mist-rzowsku zagranym koncercie D-dur Brahmsa). Ta egoistka i złośnica jest w gruncie rzeczy kobietą marzącą o dos¬konałości, pięknie i harmonii. Często w jej wspomnieniach powraca motyw przeglądania się w lustrze po to, aby mogła potwierdzić słowa Michała: die wunderschone Nase. S. Undset „Krystyna, córka Lavran- sa" - Tytułowa bohaterka poślubiła Narcyza, Erlend nie jest bowiem stwo¬rzony do codziennego życia, nużą go obowiązki, rozczarowuje go Krystyna, która z pięknej i ponętnej dziewczyny stała się gospodynią i matką, toteż ucie-ka na wojnę. To Krystynie przybywa siwych włosów i zmarszczek, on zaś jest ciągle młody, atrakcyjny, przystojny. Niekłamaną przyjemność sprawia mu adoracja innych kobiet. Fitzgerald „Wielki Gatsby" - Da- isy jest kobietą piękną, toteż podoba się wielu mężczyznom, także Gatsby'emu. Nie jest jednak zdolna do prawdziwej miłości, wystarcza jej podziw otoczenia, zachwyt nad jej urodą, uwielbienie, ado¬racja. Jest płytka, zimna i pusta. Córecz¬kę traktuje jak maskotkę. Daisy łatwo zaimponować: wystarczą ekskluzywne przyjęcia, drogie samochody, kosztow¬ne prezenty. Upewnia ją to, że jest piękna i pożądana. H. Barrie „Piotruś Pan" - Bohater jest symbolem człowieka, który nie chce wejść w świat pełen problemów, na¬kazów, zakazów - w dorosłość. Piotruś najlepiej czuje się wśród elfów i ptaków, gdzie wiedzie życie beztroskie i ciekawe (muzyka, zabawy, tańce). Do życia pod¬chodzi egoistycznie: do matki ma pre¬tensję, że nie czeka ciągle na niego i wstawiła w okno kraty. Jest uosobie¬niem ludzkich marzeń o byciu wiecznie pięknym, młodym, podziwianym. A. de Saint-Exupery „Maty Książę" - Narcystyczna w utworze jest róża, która żąda od Małego Księcia nie koń¬czących się hołdów i ciągłych zachwy¬tów nad sobą. Jest kapryśna, zmienna, ale też delikatna, krucha, bezradna. Za¬patrzona w siebie, nie dostrzega, ile kłopotu sprawia swoją osobą. Kiedy Mały Książę opuszcza planetę B-612, róża martwi się nie o niego, ale o to, że zostaje sama. K. Dłakowiczówna „Narcyz i fiołek" * Wiersz przypomina bajkę, w której zarozumiały i pewny swego uroku nar¬cyz dostaje po nosie: piękna różano- *złota Psyche nie robi bowiem żadnej różnicy między przyziemnym fiołkiem i świetlistym narcyzem: i było jej jed-nako - dlaczego kielichy kwiatów pach¬niały slodko: ze skromności czy też z pychy. E. Kieffer „Żeby cię lepiej zjeść" - Se¬bastian to typ dwudziestowiecznego Na¬rcyza, który najlepiej czuje się, prowa¬dząc rozmowy ze sobą (wtedy bowiem rozmówca go nie nudzi, nie wydaje mu się płytki i głupi). Sebastian w gruncie rzeczy kocha tylko Cecylię (wytwór jego wyobraźni, nieosiągalny przedmiot miłości). Nawet między jego samobójst¬wem a śmiercią Narcyza istnieje podo¬bieństwo - niemożność osiągnięcia ide¬ału. * „Lustereczko, lustereezko powiedz przecie, kto jest najpiękniejszy na świecie?" (Bracia Grimmowie) * Kto sam sobie się nie podoba, często drugim też się nie podoba. (przysłowie arabskie) * „Każdy z nas jest z natury Narcyzem, a każda namiętność jest tylko miłością własna osłodzoną właściwymi epitetami". (J. Glanville) * „Naprawdę kocha się tylko raz. Ale za to całe życie, do samej śmierci, i tylko siebie". (J. Deval) * „Ludzie są jak kwiaty -cztery miliardy Narcyzów". (U. Zybura) Narcyz to, najogólniej rzecz ujmując, osoba zapatrzona w siebie i przekonana o swojej wyjątkowości i wyższości nad innymi. Choć cechy narcyza ma w sobie w jakimś stopniu chyba każdy z nas, to nie u każdego rozwija się to do postaci zaburzenia. Narcyzm (a dokładnej: osobowość narcystyczna) jest bowiem zaburzeniem osobowości. Na czym dokładnie polega? Jak rozpoznać narcyza? W jaki sposób leczy się narcyzm? Narcyz: co to za osoba? Każdy z nas prawdopodobnie zna przynajmniej jedną taką osobę, która sprawia wrażenie: najpiękniejszej; najmądrzejszej; znającej się na wszystkim; robiącej wszystko najlepiej; najbardziej obeznanej w każdej kwestii. W dodatku taki człowiek patrzy na innych z wyższością, odnosi się do nich z pewną pogardą i ironią, interesuje go tylko on i jego potrzeby, zaś innych lekceważy. Takie cechy i zachowanie mogą świadczyć o tym, że mamy do czynienia właśnie z narcyzem. Jak rozpoznać narcyza? Narcyz jest egocentrykiem i skupia się na sobie: swoich odczuciach i potrzebach, przy czym uważa, że pochwały i uznanie po prostu mu się należą – ponieważ nie ma osoby, która byłaby w stanie go w czymkolwiek prześcignąć. Narcyzi są więc postrzegani jako przemądrzali egoiści, przez co mają raczej niewielu znajomych i przyjaciół. Charakterystyczne dla narcyza jest również to, że rzadko kiedy zdradza cechy swojego zaburzenia od razu. Zwykle stopniowo pozwala sobie na coraz więcej dopiero przy bliższym poznaniu. Postawa narcystyczna jest przeważnie tępiona przez otoczenie, jednak zapatrzony w siebie narcyz nic sobie z tego nie robi, uważając, że ci, którzy zwracają mu uwagę, nie są godni oceniania go. W rezultacie narcyz bardzo często jest osobą dość samotną. Odrzucenie – jak sobie z nim poradzić? Podpowiadamy jak szybko pogodzić się z odrzuceniem przez chłopaka >>> Badania z dziedziny neuropsychiatrii dowiodły jednak, że owo lekceważące traktowanie innych wynika nie ze złośliwości czy celowego działania, a z powodu odmiennej budowy mózgu narcyza. Wskutek tego nie rozwija się u niego empatia. W istocie więc narcyz jest osobą nieszczęśliwą, jednak nie złośliwą. W swoim mniemaniu zachowuje się zupełnie normalnie, a uwagi innych odnośnie swojego zachowania traktuje jak spisek. Co jeszcze warto wiedzieć o narcyzie? Skąd w ogóle wzięło się określenie „narcyz” na zapatrzoną w siebie osobę? Geneza sięga mitologii. Według jednego z mitów Narcyz zakochał się we własnym odbiciu w lustrze. Gdy jednak dotarło do niego, że obdarzył uczuciem kogoś, kto nie istnieje, umarł z żalu. Ten schemat dość dobrze obrazuje także współczesnych narcyzów: zakochanych w sobie i uważających, że nikt nie jest w stanie im dorównać pod żadnym względem, ponieważ są idealni – a ideału nie da się przecież w żaden sposób prześcignąć. Narcyzi oceniają również innych ludzi i wydarzenia w systemie „zero-jedynkowym”: coś jest dobre albo złe, białe lub czarne, pozytywne lub negatywne. Dla narcyzów nie ma odcieni szarości. Czego się boi narcyz? Narcyzi są skupieni na sobie pod każdym względem. Choć są przekonani o własnym pięknie i nieomylności, jednocześnie potrzebują nieustannego utwierdzania ich w tym i pochwał. Gdy tego nie dostają, dopominają się o to. Jeśli to również nie przyniesie efektu, czują się bardzo źle. Z euforii mogą popaść niemal natychmiast w rozpacz, a nawet stany depresyjne. Narcyz chce zawsze być na pierwszym miejscu, być uwielbiany i doceniany. Drugie miejsce na podium nie mieści się w głowie – najlepsi przecież zawsze zajmują pierwsze miejsce. Zobacz także: Przyczyny cech narcystycznych Życie z narcyzem jest bardzo trudne – zarówno dla niego samego, jak i otoczenia. On – ciągle nienasycony, pragnący pochwał, doceniania, wyróżnień. Otoczenie – zmęczone nieustannymi przechwałkami, opowiadaniem o tym, jakie wzniosłe cele, niedostępne dla innych, zrealizuje. Jak wspomnieliśmy – narcyzm to zaburzenie osobowości. Z czego wynika? Psychologowie mają na ten temat kilka teorii. Zakładają, że narcyzm może wynikać z czynników: genetycznych; środowiskowych; wychowawczych. Zaburzenia narcystyczne wynikające z przyczyn genetycznych są najprawdopodobniej dziedziczne. Przyczyną wykształcania się cech narcystycznych może być również wpływ środowiska. Jeśli dziecko dorastało w otoczeniu osób, które przejawiały takie zachowania, może uznać je za właściwe wzorce i powielać zupełnie nieświadomie. Ważnym czynnikiem mogącym prowadzić do wykształcenia się narcystycznych cech jest również wychowanie. W narcyzm popadają często te osoby, które w dzieciństwie były niedoceniane, krytykowane i nadmiernie kontrolowane przez rodziców. Przez to czuły się mniej wartościowe, musiały prosić się o uwagę, dobre słowo czy pochwałę. Można przyjąć, że w takim przypadku narcyzm może być tarczą ochronną przed „powtórką z rozrywki”. Narcyz więc może być wbrew pozorom osobą zupełnie inną, niż wskazuje na to jego zachowanie: nieśmiałą, zagubioną, z niskim poczuciem własnej wartości, pragnącą uznania i dowartościowania. Sugardating – sponsoring czy nowa forma związku? >>> Do narcyzmu może jednak przyczynić się również nadmierne chwalenie dziecka za nawet najmniejsze dokonania. Dorasta ono wówczas w poczuciu bycia doskonałym i prześcigającym rówieśników pod każdym względem. Jak rozmawiać z narcyzem? Rozmowa i relacja z narcyzem jest trudna i wymagająca. Nieustanne przechwałki, uzupełnione lekceważeniem ludzi najczęściej zrażają innych i prowadzą do tego, że odsuwają się oni od narcyza. W wielu sytuacjach nie da się jednak takiego kontaktu unikać – narcyzem może być członek rodziny, współpracownik lub partner. Co robić w takim przypadku i jak postępować z narcyzem? Zwracanie uwagi, próba „ściągania na ziemię” i uświadamiania narcyzowi, że jego zachowanie jest, delikatnie mówiąc, niewłaściwe, nie przyniesie żadnego efektu. Narcyz jest głuchy na uwagi i próby przetłumaczenia mu, że postępuje co najmniej źle, są przez niego odbierane jako atak, a wręcz spisek. Można oczywiście próbować z nim rozmawiać i mówić o swoich odczuciach, jednak zdaje to egzamin tylko w niewielu przypadkach. Jak żyć z narcyzem? Narcyza można próbować skłonić do refleksji albo się od niego odsunąć. Na tyle, na ile to możliwe, można po prostu również próbować ignorować jego przechwałki. Jedynym rozwiązaniem, które może uzdrowić relacje z taką osobą, jest psychoterapia. W przypadku narcyzów podjęcie decyzji o skorzystaniu z pomocy jest jednak bardzo trudne – nie widzą przecież żadnego problemu, więc dlaczego to właśnie oni mieliby coś ze sobą zrobić, a nie inni? Czy narcyz potrafi kochać? Życie w związku z narcyzem jest bardzo trudne. W takiej relacji jego partner w zasadzie nigdy nie znajduje się w centrum uwagi, a narcyz jest tą stroną, która chce tylko brać, a nie dawać. Sam nie okazuje większego zainteresowania, jednocześnie oczekując go od drugiej strony w niemal nielimitowanej ilości. Partnerzy narcyzów niestety najczęściej nie wytrzymują takiej dysproporcji i odchodzą. Narcyz stale poszukujący uwagi i doceniania może mieć skłonności do „skoków w bok”, aby otrzymać ich jak najwięcej. Znów wychodzi jego przekonanie o tym, że jest tak wyjątkowy, że niedostateczne zainteresowanie ze strony partnera jest jego zaniedbaniem, a narcyzowi należy się o wiele więcej. Może więc wobec takiej sytuacji szukać wrażeń i potwierdzenia swojej wspaniałości u innych osób. Jak narcyz zachowuje się po rozstaniu? Związek z narcyzem jest w zdecydowanej większości przypadków drogą przez mękę i mało kto wytrzymuje presję i wymagania z jego strony. Rozstanie z narcyzem może być jednak równie pełne „przygód” i niemiłych niespodzianek –szczególnie, jeśli to on jest stroną porzuconą. Narcyzi, zapatrzeni w siebie, swoje potrzeby i przekonani i wyjątkowości, nie są skłonni do refleksji, a tym bardziej do wybaczania. Mają silne skłonności do planowania przyszłości swoim partnerom, ingerowania w ich plany i sposób postępowania, a także do narzucania swojej woli. Każde wyłamanie z tego schematu może (i zapewne będzie) skutkować jego złością, frustracją, a nawet chęcią zemsty. Narcyzi zwykle nie pozwalają partnerowi odejść i zrobią wiele, by go przy sobie zatrzymać. Mogą w tym celu posuwać się do gróźb i szantażu, częsta jest również próba podcięcia skrzydeł i uderzenia w czułe punkty partnera. Narcyz jeszcze długo po rozstaniu lub nawet zwykłej kłótni może wracać do tej sytuacji i próbować wybielić siebie, wmawiając ci winę, niewdzięczność i bycie taką samą, jak wszystkie inne. Narcyzi są niedojrzali emocjonalnie. Niewykluczone, że niektórzy potrafią obdarzyć partnerkę szczerym uczuciem, jednak finalnie wszystko i tak będzie się sprowadzało do zaspokajania swoich potrzeb jej rękami. Relacja uczuciowa z narcyzem jest niebezpieczna o tyle, że nawet przez długi czas może on nie zdradzać tych cech. W miarę, jak relacja się zacieśnia, narcyz oplata swoją partnerkę coraz ciaśniej w taki sposób, że ofiara najczęściej w ogóle nie jest tego świadoma. W pewnym momencie jednak dociera do niej, w jakiej roli została postawiona. Wszelkie próby wyjścia z niej kończą się frustracją i złością narcyza, który będzie się chwytać różnych metod, byle tylko udowodnić swoją rację i postawić na swoim. Chociaż narcyzm jako taki stanowi poważne zaburzenie osobowości, większość ludzi posiada w mniejszym lub większym stopniu natężenie cechy narcystycznej. Przejawia się ona, najogólniej mówiąc, „samouwielbieniem” – przesadną koncentracją na sobie, traktowaniem siebie jako kogoś wyjątkowego, a niekiedy wręcz lepszego od innych. Z narcyzami trudno się żyje, bo są wciąż skupieni na swoim „Ja”. Jak rozpoznać narcyza? Zrób test, aby się przekonać, czy przypadkiem narcyz nie drzemie właśnie w tobie! spis treści 1. Narcyzm - test na osobowość narcystyczną 2. Narcyzm - interpretacja wyników 1. Narcyzm - test na osobowość narcystyczną Rozwiąż poniższy quiz. Odpowiedz na wszystkie 16 pytań. Przy każdym pytaniu możesz wybrać tylko jedną odpowiedź (tak lub nie). Zobacz film Pytanie 1. Lubię występować publicznie. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 2. Odkąd sięgam pamięcią, zawsze czułem(-am) się wyjątkowy(-a) i jedyny(-a) w swoim rodzaju. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 3. Częściej to ja odtrącam innych niż oni mnie. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 4. Często trudno mi zrozumieć innych – ich zachowania, poglądy, reakcje. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 5. Większość moich znajomych i osób z mojego otoczenia zazdrości mi moich sukcesów/cieszy się z moich porażek. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 6. Lubię przyglądać się swojej sylwetce w odbiciach szyb sklepowych czy samochodowych. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 7. W głębi serca czuję się lepszy(-a) od innych. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 8. Kiedy ktoś długo opowiada mi o sobie, zdarza mi się wyłączyć w czasie rozmowy i odpłynąć myślami do spraw związanych z moją codziennością. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 9. Mam trudności w nawiązywaniu bliskich i głębokich relacji z drugim człowiekiem z obawy przed „zniewoleniem”. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 10. W rozmowie z bliską mi osobą na jej temat, trudno mi się oprzeć naturalnej tendencji do wycieczek myślowych: „A jak to było u mnie…”. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 11. Często przeżywam bardzo silne poczucie winy, które trudno mi udźwignąć. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 12. Mam silną potrzebę bycia docenianym. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 13. Ludzie często nie doceniają, jak wiele dla nich robię. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 14. Staram się dobierać sobie znajomych, gdyż mam świadomość, że nie wszyscy zasługują na moją przyjaźń. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 15. Nie znoszę krytyki – wywołuje we mnie silną irytację i niechęć do rozmówcy. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) Pytanie 16. Zdarzało mi się wycofać z relacji lub ochłodzić stosunki z bliską mi osobą (partnerem, partnerką, przyjacielem) z powodu uciążliwego poczucia, że zbyt zażyła znajomość mnie ogranicza. a) tak (1 punkt) b) nie (0 punktów) 2. Narcyzm - interpretacja wyników Podlicz punkty przy odpowiedziach, jakie zaznaczyłeś(-aś) i sprawdź, w jakim przedziale liczbowym mieści się twój wynik. 16-10 punktów – silny narcyzm Istnieje duże prawdopodobieństwo, że posiadasz silny rys narcystyczny. Osoby takie cechuje duża koncentracja na sobie (niekiedy również egoizm), trudności w relacjach z innymi, a przede wszystkim nieumiejętność postawienia się w sytuacji drugiego człowieka (umiejętność współodczuwania). Jeśli zauważyłeś takie cechy u siebie, może warto porozmawiać o tym z psychologiem? Osoby narcystyczne mają trudności w związkach. Praca psychoterapeutyczna pomaga rozwijać osobowość w dobrym kierunku. Niekiedy warto spróbować. Zobacz także: 9-5 punktów – umiarkowany narcyzm Prawdopodobnie nie odkryjesz w sobie drzemiącego narcyza, chociaż niektóre twoje cechy wskazują na przesadną koncentrację na własnej osobie. Może to wynikać z niepewności siebie i różnych kompleksów, których istnienie odsuwasz w niepamięć. Spróbuj przyjrzeć się swojej osobie z dystansu i patrzeć na siebie mniej krytycznie. Nie ma w tobie narcyza, ale przesadny egocentryzm może pogarszać twoje relacje z innymi i nie sprzyjać rozwojowi twojej osobowości. 4-0 punktów – brak narcyzmu Cechy narcystyczne ci nie grożą. Nie jesteś osobą o rysie narcystycznym – masz silną empatię i adekwatne poczucie własnej wartości. Twoje kontakty z innymi ludźmi są na zadowalającym poziomie – nie kierujesz się wyłącznie dobrem własnym, potrafisz przyjąć punkt widzenia drugiej osoby. Zamiast przesadnie koncentrować się na sobie, wolisz skupić uwagę na sprawach niedotyczących bezpośrednio ciebie. Pojęcie narcyzmu jest ci obce. Skorzystaj z usług medycznych bez kolejek. Umów wizytę u specjalisty z e-receptą i e-zwolnieniem lub badanie na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy Artykuł zweryfikowany przez eksperta: Mgr Kamila Drozd Psycholog społeczny, autorka wielu publikacji dotyczących rozwoju osobistego oraz warsztatów z doradztwa zawodowego i komunikacji międzypłciowej. "Prezydent nie jest w stanie wziąć odpowiedzialności za żaden błąd, pomyłkę lub porażkę. Jego obrona to obwinianie innych i atakowanie (...). Ataki narcystycznej furii mogą być brutalne i destrukcyjne" – ostrzega prof. Lee z Uniwersytetu Yale. Czy ma rację? Czy na podstawie wystąpień publicznych i postów w mediach społecznościowych można ocenić, jaką osobowość ma dany człowiek? Na pytania odpowiada psychoterapeutka. 1. Czym jest narcystyczna furia? Na wiadomość o planach postawienia prezydenta Trumpa w stan oskarżenia zareagowali amerykańscy pracownicy służby zdrowia. Ponad 350 psychiatrów złożyło petycję do Kongresu, w którym podkreślają, że zdrowie psychiczne prezydenta pogarsza się. Jak zaznaczają, ma on osobowość narcystyczną, czyli jest przekonany o swojej wielkości, niezwykłości, super inteligencji i wszechwiedzy, a na każdą krytykę reaguje w sposób nieprzewidywalny. Zobacz film: "Poznasz psychopatę patrząc mu w oczy" Donald Trump jest narcyzem? (GettyImages) Zapytaliśmy psychoterapeutkę, Ninę Turek, na czym polega narcystyczna furia i czy osoby z osobowością narcystyczną są niebezpieczne, jak sugeruje prof. Bandy Lee. Dorota Mielcarek, WP abcZdrowie: Z czym wiąże się osobowość narcystyczna? Psychoterapeutka Nina Turek: Związana jest z wyolbrzymianiem myśli na swój temat. Dochodzi tutaj do paradoksu: narcyz z jednej strony myśli o sobie dobrze, czuje się najlepszy, a przy tym potępia się za wady, które sam posiada. Najważniejsze dla niego jest osiągnięcie sukcesu, a mniej ważna jest empatia i tworzenie związków. Związki? To musi czynić tę osobę nieszczęśliwą. Kiedy nie ma bliskości z innymi ludźmi, to satysfakcja z życia jest niska. Trzeba zrozumieć, że te osoby są uzależnione od osiągania zamierzonych celów i sukcesów. To jest dla nich wartością i do tego dążą. Czasami obsesyjnie. Czym jest narcystyczna furia? W momencie, kiedy narcyz nie otrzyma tego, co chce, frustracja jest nie do powstrzymania. Dochodzi wówczas do wybuchu niekontrolowanej złości i jeszcze większych manipulacji, a nawet przemocy psychicznej. Niezaspokojenie tego, czego się pragnie i myśl, że chce się to osiągnąć, dominują całe życie takiej osoby. Osoby z zaburzeniami narcystycznymi mogą być niebezpieczne? Narcyzm to zespół zaburzeń występujących w spektrum od lekkiej egomanii do patologicznych zachowań graniczących z niebezpieczną socjopatią i psychopatią. Mamy dwa rodzaje narcyzów: gruboskórny, czyli zmagający się z psychopatią i cienkoskórny – wrażliwy na krytykę, czujący upokorzenie. Dwie skrajności. Profesor Lee z Uniwersytetu Yale wydał opinię na temat zdrowia psychicznego Donalda Trumpa bazując na jego tweetach, przemówieniach i wystąpieniach publicznych. Możemy przyjąć, że jest ona trafna? Nie. Nie można wydawać takiej opinii o żadnym człowieku. Można mieć swoje hipotezy, jednak nie powinno się o tym mówić publicznie, szczególnie jeśli osoba, o której się opinię wydaje, nic o tym nie wie. To nieetyczne. Żeby wydać diagnozę, potrzebne są testy i przede wszystkim zgoda zainteresowanego. 2. Narcyz liderem Prof. Lee wydając swoją opinię o narcystycznej osobowości Trumpa, podkreślił, że taki lider jest niebezpieczny. Odmienne zdanie na ten temat miał Sigmund Freud, pisząc o narcyzach: "Szczególnie dobrze nadają się do podtrzymywania innych ludzi, pełnienia funkcji przywódców, wytyczania nowych ścieżek rozwoju kultury i do niszczenia istniejącego stanu rzeczy". Donald Trump - zdrowie psychiczne (East News) Czy zatem jest się czego obawiać? Cechą wspólną dla wszystkich narcyzów jest kreowanie wyidealizowanego i wyolbrzymionego wizerunku siebie, pod którym ukrywają swoje braki. Bądźmy ze sobą szczerzy, kto z nas lubi pokazywać całemu światu swoje wady i braki? Prawdopodobnie nikt. Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez Rekomendowane przez naszych ekspertów Nie czekaj na wizytę u lekarza. Skorzystaj z konsultacji u specjalistów z całej Polski już dziś na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy

czy narcyz wie że jest narcyzem